Zwart_wit.jpg

Hoi, ik ben Sonja

In 1974 ben ik geboren. Ik had geen betere plek kunnen uitzoeken, een mooi thuis op de Veluwe, omringt door natuur, paarden en vele andere dieren.

 
 

Als twee jarig meisje kroop ik onder de Appaloosa hengst van mijn vader door. Terwijl omstanders met ingehouden adem getuigen waren van deze ongebruikelijke route, leek ik me totaal niet bewust te zijn van het gevaar dat boven mijn hoofd hing.

Integendeel, de paarden zijn vanaf mijn eerste levensjaren al ingeprent als soulmates.
Op mijn derde levensjaar kreeg ik mijn eerste pony, Pukkie. De jaren verstreken. Door de paardenwereld van mijn ouders bleef het voor mij de normaalste zaak van de wereld om ieder vrij uurtje buiten bij de paarden te zijn. Ik studeerde af als Sociaal Pedagogisch Hulpverlener. Naast de paarden wilde ik me ook inzetten voor jongeren die door de maatschappij als anders werden gezien.

Mijn missie was om jongeren te laten ervaren dat ze als individu uniek waren, dat welk stempel je ook opgedrukt hebt gekregen, je toch een bijzondere en vooral waardevolle eigenheid hebt.

Na een aantal jaren te hebben gewerkt als groepsleidster heb ik de hulpverlening vaarwel gezegd. Het beleid, wat veel op dwang en macht gebaseerd, botste teveel met mijn eigen principes. 

Inmiddels was na vele pony’s en verschillende paarden Fury in mijn leven gekomen. Het paard wat mij totaal heeft veranderd. Wat met alle paarden werkte, werkte bij hem niet. We raakte samen in een neerwaartse spiraal. Alles waarbij nu mijn nekharen van overeind gaan staan, heb ik pure onmacht en frustratie bij hem gedaan. Denk aan sporen, slofteugel, scherpe bitten ect. Tot onze oorlog het hoogtepunt bereikte. Honderden keren vloog ik van zijn rug, tot die ene keer.

Deze val was anders, ik raakte mijn bewustzijn kwijt, alsof het verleden gewist moest worden en het roer om moest. 

Net als in de Jeugdhulpverlening was ik het communiceren op basis van dwang en macht zat. Voor mij hoefde het niet meer op deze manier. Ik ging me verdiepen in Natural Horsemanship. Tegenwoordig is Natural Horsemanship een normaal begrip, maar je moet je voorstellen dat dat 25 jaar geleden nog lang niet het geval was. Binnen zeer korte tijd reed ik in plaats van met sporen en een slofteugel nu met Fury door het bos zonder zadel en hoofdstel, alleen met een balansring om zijn hals.

Door me te verdiepen in de taal van het paard en het weghalen van dwang en macht kreeg ik respect en bereidwilligheid van hem terug. 

Er ging een nieuwe wereld voor me open. Ik ging trainingen geven aan mensen die vastliepen met hun paard, ik trainde paarden die bestempeld werden als ‘probleem paarden’. Ik ontwikkelde me snel. Ik had de ene opleiding nog niet afgesloten of ik was al weer gestart met de volgende. Ik had inmiddels zelf al een aardige collectie aan paarden om me heen verzameld die me tot in de detail alles konden leren. Paarden, die lichamelijk en/of emotioneel getraumatiseerd waren werden me aangeboden. Op deze manier heb ik jarenlang meer dan acht paarden per dag getraind.

Ik heb veel verschillende opleidingen gevolgd, maar het zijn deze paarden, die niet meer volgens het boekje functioneerden, geweest die mij de sleutels hebben aangereikt die in geen enkel paardenboek staan beschreven.

Zij zijn mijn universiteit geweest en nog steeds. Een levenslange studie waarbij de verfijning doorgaat tot in het oneindige. Het samenbrengen van lichaam en geest door middel van bewustwording bij paard en ruiter is mijn taak hier op aarde, geen twijfel over mogelijk. Dat was al duidelijk toen ik als 2-jarige onder de hengst van mijn vader doorkroop.